ECHTE WINTERS, BESTAAN ZE NOG? - REAL WINTERS, DO THEY STILL EXIST?

Vanmorgen in de tuin  /  This morning in the garden.

Een echte winter? Nee, die hebben we de laatste paar jaar niet meer gehad. Helaas, moet ik zeggen, want sneeuw en ijs prefereer ik veruit boven de druilerige, modderige wintermaanden die we nu hebben.
Vanmorgen zag het er boven verwachting toch nog een beetje winters uit, het had een enkel graadje gevroren, er lag zelfs een flinterdun laagje ijs op de vaart, dat hebben we deze winter nog niet meegemaakt.
Dit in tegenstelling tot afgelopen zondag, het regende de hele dag. Zo kwam het mooi uit dat we die dag hadden uitgekozen om een bezoek te brengen aan de tentoonstelling 'Echte winters' in het prachtige Teylers museum, het oudste museum van Nederland. Na een kop koffie met taart bij vrienden, gingen we met z'n vieren richting Haarlem waar we de wereld van echte winters binnentraden. Gelukkig dat die in onze 19de-eeuwse Nederlandse schilderkunst nog wel bestaan.

De 'Schelfhoutjes' waren hier wel mijn favorieten.  Zoals aangegeven in het museum, was Andreas Schelfhout (1787-1870) een van de meest gevierde en invloedrijke landschapsschilders van zijn tijd. Toen hij merkte dat hij met zijn ijsgezichten meer succes had dan met landschappen of andere onderwerpen, legde hij zich hier op toe.
Schelfhout kon als geen ander een winterse sfeer oproepen: diepzwart spiegelend ijs, ferme schaatssporen. Het grappige is dat hij bewust koos voor genoeglijke momenten bij aangenaam zonnig winterweer, nooit valt er iemand, laat staan dat er iemand door het ijs zakt.  Eigenlijk  wel jammer dit zou de schilderijen meer spanning geven. Door het ijs zakken hoeft niet dat is te eng, maar wel leuk om eens een valpartij op een schilderij te zien, lekker hilarisch.  In het echt gebeurt dat toch ook? Zelf heb ik heel wat smakkers gemaakt, ook met minder prettige gevolgen. Hieruit zul je wel begrijpen dat ik (nog steeds) tamelijk wild ben en niet bang om te vallen, het wordt echter gezien mijn leeftijd wel een keer tijd om op te letten.

De romantische stijl van Schelfhout is geïnspireerd door die van 17de-eeuwse meesters als Ruisdael en Van Goyen.  Zijn winterlandschappen en die van zijn vele leerlingen waren zo populair dat ze al tijdens zijn leven liefkozend 'schelfhoutjes' werden genoemd.

Ice Scene with mill (1856) - Andreas Schelfhout

A real winter? I'm afraid we have not had a real winter the last few years. I'm so sorry to say, because I prefer snow and ice far above the drizzly, muddy wintermonths we have now.
Beyond expectation this morning showed a little bit of winter with temperatures just below zero. There even was a thin layer of ice on the canal in front of our house, the first time this winter.
This is in contrast with last Sunday, when it was raining all day.  So it was nice that we had chosen that day to visit the exhibition 'Real winters' in the beautiful Teylers museum, the oldest museum of our country. After coffee and cake with our friends, we drove together to Haarlem where we entered the world of real winters.  I'm so happy these winters still exist in our 19th-century Dutch paintings.

The 'little Schelfhouts' were my favorites. As described in the museum, Andreas Schelfhout was one of the most celebrated and influential landscape painters of his day. When he noticed that he was having more success with his ice scenes than with landscapes or other subjects, he decided to specialize in this sub-genre.
No one could convey a wintry atmosphere better than Schelfhout: glistening yet-black ice, sharp skating tracks.  I think it's funny that he expressly confined himself to happy scenes, in pleasant sunny winter weather, no one ever stumbles, let alone falls through the ice. Actually a pitty, the paintings should be even more exciting. Falling through the ice is not needed, that's too scary but to see a fall on the ice on a painting must be hilarious. This also happens in real life. I had lots of crashes on the ice, also with unpleasant consequences. From this you will understand that I'm (still) rather wild and not afraid to fall, however, considering my age it's time to be more careful.

Schelfhout's Romantic style was inspired by that of 17th century masters like Ruisdael and Van Goyen. His winterlandscapes and those of his many pupils were so popular that they were affectionately referred to, even during his lifetime, as 'little Schelfhouts'.

Houtsprokkelende mannen bij een duwslede op een bevroren poldervaart (1826) - Andreas Schelfhout.
Dit vond ik het mooiste schilderij van deze speciale tentoonstelling.

Wood gathering men by a push sledge on a frozen polder canal (1826) - Andreas Schelfhout.
Above painting was my favorite on this special winter exhibition.

IJsvermaak, ca. 1905 - Willem Bastiaan Tholen (1860-1931)

Dit is een heel andere stijl maar ook heel plezierig om naar te kijken. Zoals onder het schilderij stond: 'Je gaat bijna meebewegen in het ritme van de schaatsers'. 

This is a totally different style of painting but also very pleasant to look at. As was mentioned under the painting: 'You are almost moving with the rhythme of the skaters'.

Hierboven en onder zijn stukjes uitgelicht uit het grote schilderij Winterlandschap (1837), van Barend Cornelis Koekkoek (1803-1862).
Koekkoek was een van de begaafdste landschapsschilders van zijn tijd.

Above and below are parts of the large painting Winter landscape (1837) of Barend Cornelis Koekkoek (1803-1862).
Koekkoek was one of the most talented landscape painters in his time.

Nadat we niet alleen de 'Echte Winters' schilderijen bezichtigd hadden, maar ook de zalen met de eigen collecties en het gebouw zelf, lunchten we nog gezellig in Haarlem. Na afloop dronken we tot besluit bij onze vrienden op de 'Echte Winters' met een glas Glühwein; tegen de ramen kletterde de regen......

After watching the 'Real Winters' paintings, the halls with own collections and the building, we had a pleasant lunch in Haarlem. We finished this enjoyable day with our friends and a glass of Glühwein on the 'Real Winters'; on the windows the rain clattered.......

Terug naar eigen tuin. Hoe wisselvallig kan het weer zijn. Hoewel er heel veel regen valt de laatste tijd, hebben we tussendoor ook wondermooie dagen met zon én hoge temperaturen of zoals vandaag zon én lagere temperaturen.  Eén ding is een feit, de tuin is nat en zompig. Vanmorgen viel het wel mee door de nachtvorst maar vanmiddag is het weer drassig en sop ik op mijn laarzen door het gras.

Back to own garden. How changeable is the weather. Although we had a lot of rain the last months, we also had wonderful days with sun and high temperatures or like today sun and lower temperatures. One thing is a fact, the garden is wet and muddy. This morning was not so bad by frost but in the afternoon it's soggy again and I'm soaking on my wellies in the grass.

- de regenmeter - 

Van mij mag het nog even zulk weer blijven, maar na donderdag wordt het weer herfstachtig met regelmatig regen en een stevige zuidwestenwind. Ach ja.....de tuin kan wachten.

It should be nice to keep this weather for some time, but after Thursday it will be again like autumn with regular rain and a strong southwest wind. Oh yeah....the garden can wait.

BUITEN KOUD, MAAR BINNEN BEGINT DE LENTE - COLD OUTSIDE, BUT AT HOME SPRING IS COMING.

Wederom vroege ochtendwandeling foto's, ik vraag me alleen af waarom ze zo blauw zijn, was mijn camera soms depressief van de kou? Of was het nog te donker in combinatie met kou? Het was ook nog geen 'Blue Monday', wat ik ook al zoiets belachelijks vind.  Ik weet het niet, maar vind het wel iets hebben. Het geeft de sfeer goed weer, de stilte, de rust, de kale bedauwde takken in het witte landschap. Dan vliegt er gakkend een troep ganzen in V-vorm over, dat betekent dat er nog meer vorst in de lucht zit.  Onder het struikgewas ritselen vogeltjes op zoek naar eten, ik kijk en zie daar ook een koperwiek. Die zie je hier alleen in de winter. Voorzichtig probeer ik wat naderbij te komen, maar telkens als ik denk een foto te kunnen maken, wipt hij weer een paar meter verder. Ach, laten we hem maar met rust laten. 

Again some early morningwalk photos, I only wonder why they are all so blue, was my camera depressive of the cold?  Or was it the darkness in combination with cold? It was still 2 days before 'Blue Monday', so too early for that kind of silly things.  I don't know but I like the blue colour. It represents the sphere as it was, the silence, the quietness, the bare bedewed branches in a white landscape. Than a herd of honking geese is flying over in V-shape, this means there is more frost in the air. Under the shrubs small birds are pattering, looking for food. Than my eye is catching a redwing, these birds are here only in winter. Carefully I try to approach the bird to make a picture, but again and again, the redwing is whisking away when I'm there. All right I shall leave him alone on this gloomy morning. 

Er is gisteren weer een verse laag sneeuw gevallen, wel jammer van het ijs dat nu weer bedekt is met een laagje sneeuw. Vroeg in de middag wilde ik gaan schaatsen, want 's morgens had mijn man gezien dat er enkele schaatsers op de Rotte waren.  Brrrr, dacht ik nu moet ik op de fiets daar naar toe, het is wel niet ver maar er staat zo'n ijzige wind en dan moet ik nog beginnen met schaatsen. Oef, ik begin nu toch wel echt een  oudje van 65 te worden.   De auto is geen optie als er ijs ligt want dan is het file rijden en zoeken naar een parkeerplaats, dan kan ik nog beter gaan lopen.  Enfin, op goed geluk reed ik toch mijn autootje maar uit de garage, binnen 2 minuten was ik bij het ijs en..........ik stond eerste rang er waren heel weinig  auto's, minder dan op normale zondagen en schaatsers..........toen ik op de steiger stond waar nog een paar kijkers en twijfelaars van de kou stonden te genieten, zag ik welgeteld 4 stoere mannen schaatsen. Ik keek en twijfelde en toen ging het sneeuwen, steeds harder bij een stevige wind op de vlakte.  Ik draalde, draaide me toen abrupt om, en was nog nooit zo rap weer thuis bij de kachel. Voel me nog steeds een sufferd. Maar er komen nog kansen genoeg deze week.

 Fresh snow has fallen. A shame about the ice which is covered now with a thin layer of snow. Yesterday, my husband told me some men were skating on the lakes, so in the early afternoon I went there.  Brrrrr, a hard icy wind blew over the lakes.  When I was on the landing place to put on my skates I was almost alone, except some viewers and undecided who braved the cold wind.  I looked around and saw far away just 4 men skating. I looked and hesitated, it began to snow again, more and more,  than I turned abruptly and was very rapidly home by the fire.  Still I feel myself an old dullard, but there will be many more chances this week,  

Buiten dus koud, maar binnen begint het langzaam aan lente te worden. Vorige week toen het echt ging vriezen, heb ik de potten met bollen die in mijn onverwarmde kas staan, voor de zekerheid in de serre gezet. Haha, daar is het nu een prachtig stilleven maar niet heus, overal op de grond potten,  kleine potjes op de vensterbank tussen andere planten gepropt, en op de planken in de open kast.  Ze zullen hier wel sneller uitkomen, ben benieuwd.
 Op de tafel staan mijn hyacinten op glas, die had ik direct na 1 januari uit de donkere kelder gehaald. Ze hadden het daar blijkbaar toch iets te warm, want het leek wel of er stronken witlof op de glazen stonden.
Na een week werden ze echter gewoon groen in het licht en nu staan ze bijna allemaal in bloei.
Na een beetje heen en weer geschuif op tafel, zet ik de paarse ergens anders. De roze laat ik staan en schenk thee in mijn theekoppen met roze winden, ooit meegebracht uit Limoges.  Daarbij mijn zelfgebakken mini-cupcakes met roze hartjes en onze zondagmiddag is weer goed!

Outside it's even by day-time minus 6 degr., but at home spring is slowly coming. Last week when frost arrived, I transported all my tubs and pots with springbulbs outof the cold greenhouse to the heated conservatory. Haha, it's not a beautiful still life in the conservatory now, I almost cannot walk in there of the pots on the floor, also crammed between other plants on the sill and on the shelves of the open cupboard. I hope this will not be for long.  On the table I have my hyacinths on glasses, after the 1st of January I brought them inside from the basement where they stood on a dark spot.  When I first saw them they had white stumps like witloof. Apparently it had been too warm for the bulbs in the basement.  After a week in the light conservatory, they had recovered and at the moment they are almost all in bloom.
After switching them on the table, I put the lilac ones in another room.  I poored tea in my huge teacups bought on a market in Limoges, France when we were there on holidays and we had home-baked mini-cupcakes with pink hearts.  Despite of the cold and snow, we had another lovely Sunday afternoon!