GEDACHTEN UIT MIJN 'TUIN'-STOEL - THOUGHTS FROM MY 'GARDEN' SEAT.

Afgelopen week had ik totaal geen fut om achter de computer te gaan zitten. Even op de iPad bij de koffie of de lunch, dat was het wel.   Het waren prachtige dagen waarop ik nauwelijks wist waar te beginnen, er is zoveel te doen en te genieten buiten in de tuin, maar ook binnen.  Terwijl ik het liefst buiten bezig ben, had ik last van schoonmaakkriebels. Vooral beneden waar we de hele winter houtkachel stoken, is het geen overbodige luxe om eens grondig met sop in de weer te gaan. Maar de zon lokte me telkens weer naar buiten. Resultaat: er is overal werk in uitvoering, het zal goedkomen al duurt het wel even. Natuurlijk maakte ik wel af en toe foto's tijdens mijn vroege ochtendrondes door de tuin.

Vrijdag dacht ik: "Nu moet ik nodig een blogpost maken", pffft 's avonds ontbrak het me aan energie, ja de jaren gaan tellen.  Zaterdagmiddag om te beginnen foto's gesorteerd, daarna even gekeken waar ik de voorbije jaren in april over schreef.  Dat had ik dus niet moeten doen, in grote lijnen ging het elk jaar over hetzelfde.  Van 2012 tot nu elk jaar over dezelfde bloemen en planten, over het tot leven komen van de natuur, de groei en de bloei van het voorjaar, zelfs de foto's waren nauwelijks anders.
Gedeprimeerd sloot ik de computer af, een volgende keer beter.

Vannacht alles even overdacht en zoals je ziet, ik ben er weer.

Last week I had no energy to sit down at the pc, just for a moment looking on my iPad during coffee- or lunchtime, that was it. We had some wonderful days on which I hardly knew where to start, so much to do and to enjoy outside in the garden as well as inside. While I prefer working outdoors, the house was calling, cleaning jitters fell upon me. Especially in our living where the woodstove burned all winter it was not a luxury to give it a good cleaning with soapy water. But the sun was luring me out again and again. Result: everywhere work in progress, anyway I will get ready, it only will take some time.  Of course I took some photos during my early morning round in the garden.

Friday I thought: 'Now I have to make a blogpost', pffft in the evening I lacked the energy, yes years are counting. Saturday afternoon I sorted the photos, then I had a look at my blogposts of former years in April. I should not have done that, largely it was every year the same. From 2012 until this moment about the same flowers and plants, about new growth and so on, even the photos were almost the same.  Depressed I closed the computer, next time better.

Last night, actually very early in the morning I thought it all over and see, I'm here again.

Ik maak mijn huis schoon, de kauwtjes maken, zoals zij al jaren in de duiventil doen, hun nest klaar.

I clean my house, the jackdaws make preparations for their nest in the dovecote.

Vorige jaren stoffeerden ze hun nest met paardenhaar, het paard, genaamd Grandioos, blijft er stoïcijns onder.

Former years they upholstered their nest with horsehair, the horse called Grandiose, remains stoically.

Dit jaar hadden ze een ander plan.  In verband met de schoonmaak had ik de rode koeienhuid die normaal in de kamer ligt buiten op de veranda gehangen.  Prompt begon een kauw er haren uit te trekken.......Wat is de gedachte hierachter: 'Dit is nog handiger, slechts 5 meter bij mijn nest vandaan, naar die paarden moet ik toch nog 10 meter vliegen....'   Na de foto heb ik het 'kleed' toch maar snel weggehaald.

This year they had other plans. For spring cleaning I put the red cow-hide, normally as a carpet in the livingroom, outside on the porch.  Promptly one of the crows began pulling out hairs....... What's the idea behind: 'This is even more convenient, only 5 meters from my nest, flying to those horsebacks is about 10 meters....'.  After the photo I took the 'carpet' immediately inside, you understand.

Perenbomen bloeien wit, naar het gelijknamige boek van Gerbrand Bakker, een aanrader.
Dit is de Gieser Wildeman, F. is gek op stoofpeertjes in de winter. Kon het niet nalaten hier weer een foto van te maken, fenomenaal tegen de egaal blauwe lucht.

Pear trees blossom white, after the book written by Gerbrand Bakker, highly recommended.
This is the Gieser Wildeman, F. loves stewed pears in winter. I could not resist to make another photo, phenomenal against the plain blue sky.

Het ontluikende blad van de Acer pseudoplatanus 'Brilliantissimum' maakt me lyrisch.

The budding leaves of the Acer pseudoplatanus 'Brilliantissimum', make me lyrical.

Ach ik wilde deze keer minderen in foto's en in tekst, maar ik kan het weer niet laten, als ik eenmaal bezig ben, word ik vanzelf enthousiast.

Oh I wanted to reduce this time in photos and in text, but I cannot resist, when I have started I naturally get excited.

Dit ei vond ik in de border, ik stapte er bijna op.  De eend kon haar ei niet meer houden totdat ze bij haar nest was, denk ik. Ik heb het op een buxus gelegd, de volgende dag was het weg. Rovers....

I almost stepped on this egg in the flowerborder. Probably the duck could not keep her egg until she reached her nest. I put the egg on a boxwood, next day it had gone. Raptors....

Mijn ontdekking in de composthoop.........

My discovery in the compost heap......

Zie je dit schattige kleintje?  Vanmorgen zaten we aan het ontbijt in de serre en toen zag ik hem zitten, knabbelend aan de afgeknipte Nepeta.  Er zijn er in elk geval drie en hun ouders, dat is vijf. 's Avonds voordat de zon ondergaat, eten ze gezamenlijk op het gazon, of beter gezegd het grasveld. De kleintjes zijn iets groter dan mijn hand. Als ik in de tuin bezig ben, hoor ik ze soms ritselen tussen de planten of zie ik er een wegrennen. Ze hebben ook al aan mijn uitgeplante Lathyrussen geknabbeld. F. heeft er nu gaas omheen gezet. 

Do you see this cute little one? When we had our breakfast in the conservatory this morning I saw the bunny nibbling on the Nepetas. There are three of them and their parents, that makes five (may be there are more). In the evening when the sun goes down, they eat together on the lawn. The little ones are slightly bigger than my hand. When I'm in the garden, I sometimes hear them crackling between plants or I see them running away. They have already been nibbling at my just planted sweet peas. F. put wire mesh around now. 

Ik vind ze schattig ondanks het feit dat ze mijn halve tuin vernielen.  Hier geldt echter mijn motto:

'Eerst de dieren dan de planten'.

I adore them despite they destroy half my garden. However, here goes my motto:

'First animals, second plants'.

Iedereen een prachtige nieuwe week toegewenst!

A wonderful new week for you all!

'ORANGES AND LEMONS'

Als ik de foto's zie, is de tuin een waar lustoord. Niets is echter minder waar, door de overdaad aan bloeiende rozen valt het niet zo op dat er dit jaar heel wat mis is in mijn tuin.  Wilde konijntjes hebben heel wat Geraniums onthoofd, alleen de steeltjes staan nog overeind. Echter niet alle Geraniumsoorten zijn aangegeten, ze hebben gelukkig nog iets voor ons overgelaten om van te genieten. De akeleien, dat was helemaal treurig, geen bloem werd er ontzien, zo ook van al mijn anjer soortjes, waar kale stelen de lucht in pieken.

Dan de grote slakkenplaag, ik was gewoon te laat en had ook niet op vakantie moeten gaan, haha.

Mijn Delphinium bestand heeft hier helaas veel van te lijden gehad, zo ook de Hosta's, Lupinen en de Dahlia's. 

Leliehaantjes hebben het natuurlijk op de lelies voorzien, erger dan ooit.

Ja, ik heb mijn tijd verzaakt, had konijnen, slakken en leliehaantjes moeten vangen, elke dag.

Gelukkig is er genoeg over wat er wel goed uitziet, zou toch wel gek zijn om foto's van Hosta's vol met gaten te maken. 

When I see my pictures, the garden is a real pleasure ground. However, this is not true, by the profusion of blooming roses you do not notice that there is much wrong with the garden.

Wild bunnies have beheaded lots of Geraniums, only the stems are still standing. But not all Geranium varieties are eaten, fortunately they left some nice ones for us to enjoy. It was quite sad with the columbines, no flower was spared, even though my carnation cultivars only show bare stems peaking in the air.

Then the big slug infestation, I was just too late and should not have gone on hollidays, haha.

I am so sorry that my Delphiniums has been suffering of slugs, as also the Hostas, Lupins and the Dahlias.

Of course lily beetles are featuring of the lilies, worse than ever.

Yes, I have failed, should have been catching rabbits, slugs and lily beetles, every day.

So glad there is still plenty that looks good, I would be crazy to take pictures of Hostas full of slug holes. 

De roos  'Pat Austin' staat er nu voor het derde jaar en doet het beter dan ooit. Deze roos begon met een slappe groei en bloemen op hangende stelen, elk jaar wordt ze echter sterker.  Op de achtergrond begint de Salvia guaranitica al te bloeien, erg vroeg want normaal begint de bloei pas in de nazomer. Maar dit keer heb ik de niet zo winterharde plant met succes in de volle grond laten staan.

Rosa 'Pat Austin' is in her third year and performs better than ever. This rose had a weak start and flowers on drooping stems, but she is growing stronger with the years. On the background Salvia guaranitica shows a very early flower, normally this plant starts flowering late summer. This pretty plant is earlier due to the frostfree winter and the fact I left her in the garden instead of the greenhouse. 

Zie hier de roodachtige takken met verschrikkelijk scherpe stekels van de roos 'Canary Bird'.
'Canary Bird'  is een vroegbloeiende roos, normaal is mei, maar dit jaar zat de struik in april al vol bloemen.
Vanmorgen liep ik er langs en zag nog één  nakomertje zitten.

Here you see the red branches with terribly sharp thorns of the rose 'Canary Bird'.
'Canary Bird' is an early flowering shrub, May is normal flowering time, but this year the rose was already in full bloom in April.
This morning I walked past the rose and saw one beautiful latecomer.

Afgezien van de stekels, heeft deze roos na de bloei best nog enige sierwaarde door het fijne blad.

Notwithstanding  the thorns, this rose has some ornamental value by the fine foliage after flowering.

En dit is dan 'Lady Hillingdon',  een klimmende theeroos die ik jaren geleden voor het eerst in een Franse tuin zag, ik keek en zij overwon.
Ik vond het direct een prachtige roos en heb hem toen in de herfst besteld.  Inmiddels is deze roos twee maal verpoot i.v.m. de bouw van een nieuwe garage en had wat moeite om weer op gang te komen, maar het lukt, de eerste bloemen zitter er weer aan.
Het is inmiddels al een oudje want ze werd in 1910 door Lowe & Shawyer in de U.K. gekweekt. Ze heeft een delicate abrikoosgele kleur die prachtig afsteekt tegen de donkergroene bladeren die als ze jong zijn  het roodbruine van mahonie hebben.  Ook heeft ze een sterke maar verrukkelijke theerozen geur.
Wat willen we nog meer.....

And this is 'Lady Hillingdon', a climbing Tea rose which I saw for the first time in a French garden, I looked and she conquered my heart.
I immediately loved this rose and ordered her next autumn. Meanwhile the rose has been moved around twice in connection with the building of a new garage.  It took some time to recover, but she did it, first flowers are there again.
It is already an antique rose for she is bred by Lowe & Shawyer in the U.K. in 1910.  She has a delicate apricot-yellow colour, contrasting fine with the dark green foliage which is coppery- mahogany when young.  She has a strong but lovely Tea Rose fragrance. 
What more could we want......
I

Phlomis russeliana, in Nederland ook wel brandkruid genoemd is een vaste plant die van zon en warmte houdt en een goed doorlatende grond.  Staat al jaren in de tuin met goede en minder goede resultaten maar is tot nu toe niet verdwenen.  Dit jaar had de Phlomis een goede start met een mooi voorjaar. Er staan zelfs zaailingen op onverwachte plekken.

Phlomis russeliana, is a perennial loving sun and heat and a well drained soil.  Is already for many years in my garden with good and less good results, but until now they have not disappeared.  This spring the Phlomis had a good start and I even discovered seedlings on unexpected spots.

Eindelijk kan ik de David Austin roos  'Abraham Darby' weer eens in de spotlights zetten.   Deze roos hebben we nu 25 jaar, stond aanvankelijk jaren bij een open prieel totdat het prieel weggehaald werd en de roos zienderogen achteruit ging.  Maar 'Abraham Darby' leeft nog en laat momenteel aan de, door 'black spot' geteisterde struik, een paar hele mooie bloemen zien.   Het mooie van de bloemen is dat ze van knop tot verwelking heel veel verschil in kleur en zelfs vorm kunnen tonen.  Ik maakte er maar een close-up collage van om de onvolkomenheden van het blad op de achtergrond te verdoezelen.

At last I can put David Austin's rose 'Abraham Darby' in the spotlights. This rose we have already 25 years in our garden, stood at first for years at an open gazebo until we removed the gazebo and the rose was regressing rapidly.  But 'Abraham Darby' is still alive and shows at the moment some beautiful flowers on a shrub afflicted by black spot. The great thing about the flowers is that from bud to wilting they show a lot of difference in colour and even in shape.   I took some close-ups and made a collage to cover up the imperfections of the leaves on the background.

Konijn ontmoet haas, hier is de boef dan weer. Maar het is niet slechts één konijn, toen ik met mijn camera naar buiten kwam, was er nog één die dolle sprongen maakte over het pad.

Rabbit meets hare, here's the bad guy again. But there is not only one rabbit, when I came outside with my camera, there was another one making antics on the garden path.

Rosa 'Peaudouce' met op de voorgrond een lange knoppensteel van de Yucca filamentosa.

Rosa 'Peaudouce' with in the front a long stem with buds of the Yucca filamentosa.

De roos 'Peaudouce' is één van mijn gezondste rozen. Het is een Theeroos die tegenwoordig  'Elina' genoemd wil worden omdat 'peaudouce' ook een Frans luier merk vertegenwoordigt.  Zelf vind ik 'Peaudouce' veel mooier, de naam klinkt mooi in de oren en de roos ziet er ook uit als een 'zacht huidje'. De kleur is ook nog eens zachtgeel tot wit bij het verbloeien, mooi toch.  Ze heeft weinig geur en werd in 1984 door Dickson (UK) gekweekt.

Rosa 'Peaudouce' is one of my healthiest Hybrid Tea roses.  Nowadays she is called 'Elina' because 'peaudouce' represents a French nappy trade mark as well.  I like the name 'Peaudouce' more,  the name sounds pretty in the ears and the rose looks like a 'soft skin'.  The colour  of a delicate pale yellow belongs to the soft skin I think.  She has slight fragrance and was bred in 1984 by Dickson in the UK.

Verbascum nigrum, een simpele gele toorts waarvan ik het zaad meebracht uit de Franse Alpen heel lang geleden, toen we daar nog gingen kamperen met de kinderen. Sindsdien verschijnen ze elk jaar weer op wisselende plaatsen in de tuin.

Verbascum nigrum, a simple yellow torch of which I collected seeds in the French Alps many years ago on one of our camping hollidays with the children. Since that time they appear every year on different spots in the garden.

En dit is dan wederom een Hybrid Theeroos, genaamd 'Grenadine'.  Is nog vrij nieuw, werd in 2000 door Poulsen in Denemarken gekweekt. Ik zal het maar zeggen, dit was gewoon een impuls aankoop bij het tuincentrum bij ons om de hoek. Het was zomer en 'Grenadine' lachte me zonnig toe, ik kon het niet nalaten haar mee te nemen.  Ze doet het al een jaar of vijf prima en is tot nu toe bijzonder gezond. Weinig geur, maar wel altijd enkele bloemen, terwijl ze niet op de meest gunstige plaats staat, iets meer zon zou waarschijnlijk wonderen doen.

And this is again a Hybrid Tea rose, named 'Grenadine'.  She is rather new, was bred in 2000 by Poulsen in Denmark.  I have to confess this was an impulse purchase at the gardencentre round the corner.  It was summer and 'Grenadine' was smiling at me with her sunny face, I could not resist her and took her with me.   She is doing perfect for already five years and is extremely healthy.  Slight fragrance, but always showing some flowers, while she is not planted on the most convenient spot, slightly more sun would probably do wonders.

De Trifolium ochroleucon is een witgele vaste klaver, welke ook goed uit zaad is te vermeerderen.

Trifolium ochroleucon is a sulphur perennial clover, easy to multiply from seed.

Deze woekerende Lysimachia punctata of wederik mag niet ontbreken bij een gele beplanting. Alles wat te veel wordt, trek je er gewoon uit.  Bij mij staan de verticale bloeiwijzen rond de David Austin rozen 'Graham Thomas'.

This invasive yellow Lysimachia punctata or loosestrife should not be missing in a yellow planting. Anything too much you just pull out.  In our garden the vertical flowers are situated around the David Austin roses 'Graham Thomas'.

De Austin rozen 'Graham Thomas' staan met z'n drieën ook al weer 25 jaar op dezelfde plek. Zij gaan nu ook wel achteruit maar geven toch nog een goede show. Toen ik ze plantte was de tuin nog kaal, nu staan ze in de schaduw van de Catalpa.

The Austin roses 'Graham Thomas' are with three on one and the same spot for more than 25 years. They go backwards now but still give a good show. When I planted them, the garden was still bare, now they are standing in the shade of the Catalpa tree.

Lychnis chalcedonica, de brandende liefde, hoort ook in mijn warme kleuren tuin thuis. Niet zo'n erge vaste plant, maar ik win er altijd zaad van, dus we zitten nooit zonder.

Lychnis chalcedonica, the burning love belongs in my hot colour garden too. Not a very strong perennial but I always collect seeds for next years.

En dit is dan weer mijn Nieuw Zeelandse roos van Sam McGrady , 'Brown Velvet' of zoals zij haar noemen 'Colourbreak'.
Als er geen zon is, zijn de bloemen op zijn mooist van een diep terra-cotta.  Bij zonnig weer neigen ze naar het oranje.

And this is again my New Zealand rose of Sam McGrady, the 'Brown Velvet', or as they call her in New Zealand 'Colourbreak'.
When there is no sun, the flowers are of a deep terra-cotta, very unusual but beautiful. By sunny weather they tend to orange.

Maar dit is voor vandaag de laatste maar niet de minste : de roos 'Oranges and Lemons', een tweekleurige schoonheid.
Streepjesrozen zijn niet favoriet, maar ja er zijn altijd weer uitzonderingen, meerdere zelfs.
Dit is ook weer een theeroos, ik kom nu pas tot de ontdekking dat ik best veel theerozen heb, en is gekweekt door Sam McGredy in 1995. En ja, het gaat bijna vervelen, het is een sterke, gezonde, hoog opgroeiende roos, waarbij ik elk jaar weer opnieuw uitkijk naar haar eerste bijzondere bloemen.

'Oranges and Lemons' doet me altijd aan een glas aanmaak limonade denken, fris en zoet op een warme zomerdag.

But for today this is the last one, but certainly not the least: Rosa 'Oranges and Lemons', a two coloured beauty.
Roses with stripes are not my favourites, but yes there are always exceptions, even more.
Also this is again a Hybrid Tea rose, I only now discover that I have so many tea roses, and is bred by Sam McGredy in 1995. Oh, it is almost annoying, this a a strong, healthy and high growing rose too and every year I am looking forward to her first special flowers.

'Oranges and Lemons' always make me think of a glass of lemonade, fresh and sweet on a hot summerday.