woensdag 4 mei 2016

EEN WANDELING IN 'HET GROENE HART' - A WALK IN 'THE GREEN HEART OF HOLLAND'.






Zondagochtend vroeg uit de veren om te gaan wandelen. F. wilde om 5.00 uur al opstaan, het was zelfs nog donker.  Dat vond ik echter te gek. Uiteindelijk zaten we wel om half zes aan het ontbijt en om half zeven waren we in de Krimpenerwaard, waar ergens tussen Gouderak en Ouderkerk a/d IJssel onze wandeling begon.

De zon komt net op, jammer genoeg wel achter wat wolken, flarden mist hangen boven de bedauwde weilanden.  Het is niet stil, 's morgens hebben de vogels het hoogste woord, een kakofonie aan geluiden.



Sundaymorning,  an early wake up for a walk. My F. wanted to get up already at 5.00 o'clock, it was still dark, really mad. Finally we had breakfast at half past five and at half past six we were in the Krimpenerwaard where our walk started somewhere between Gouderak and Ouderkerk a/d IJssel.

The sun is rising behind some clouds and patches of fog are hanging over the dewy meadows. It is not quiet, in the early morning the birds are talking loud, a cacophony of sounds.



- Polder De Nesse -









Deze haan kraaide niet, hij zat gewoon stilletjes in de boom.

This rooster did not crow, he just stood quietly in the tree.



Langzaam verdwijnt de mist met het ochtendgloren, het wordt een mooie dag!



Slowly the mist disappears with the dawn, it will be a beautiful day!






A swan on her nest.



Deze ruikt onraad....... /  This one smells trouble........


- Polder Achterbroek -





In de verte een  oude boerderij en wat een smalle perceeltjes grasland tussen al dat water.

An old farm in the distance and those plots of land are so narrow between all that water.




Ganzen zijn er natuurlijk ook genoeg en op verschillende plekken zelfs al jonge gansjes.

Of course there are many geese too and at different places already parents with their children.




Dit oerhollandse landschap is het landschap waar ik van hou en waar ik ben opgegroeid tussen de koeien en de madeliefjes. Oef, ben ik wat chauvinistisch?  Nee, niet echt dacht ik, maar in dit geval lijkt het er wel op.
Je kunt bijna niet anders dan lyrisch worden op een van de mooiste voorjaarsochtenden van dit jaar, lopend door het frisse, natte gras, met uitzicht op een wereld waar als een wonder al het groen weer ontluikt. Kievieten op hun nesten, scholeksters en tureluurs, grutto's buitelen door de lucht, karekietjes in het riet, vinken, mezen, kwikstaarten en ander klein grut zijn volop aanwezig. Zwanen op hun nest in het weiland, maar ook zwemmend en vliegend in de lucht, meerkoeten, eenden en ganzen, fazanten, reigers, aalscholvers op hun nest hoog in de bomen en niet te vergeten de schapen en het jongvee die het plaatje compleet maken. O daar vergeet ik onze haan nog, hij heeft de show wel gestolen daar in die boom.




This typically dutch landscape I love. I have grown up between the cows and the daisies. Phew, am I somewhat chauvinistic?  No, not really I  guess, but in this case it seems like that. 
It's almost inevitable to be lyrical on one of the most wonderful spring mornings of this year, walking through the fresh wet grass, facing a world where as a miracle all the green is budding again. Lapwings on their nests, oystercatchers and redshanks, godwits tumbling through the air, reed warblers in the reeds, finches, tits, wagtails and other small birds are abound. Swans on their nest in the meadows, but also swimming and flying in the air, coots, ducks and geese, pheasants, herons, cormorants on their nests high in the trees and do not forget the sheep and young cattle to complete the pictures. O I forget our silent rooster, he has stolen the show there in that tree.










Zwanen in de lucht - Flying swans.




Een meerkoet op haar nest / A coot on her nest.


Maar zie, hier  zijn zelfs al jonkies.


But see, here are already young ones.



De grutto's, levendig vertegenwoordigd vliegen overal rondjes en laten goed horen dat zij dé grutto's zijn, dé weidevogel van ons land.  Ze zijn niet voor niets in november 2015 tot Nationaal Symbool van Nederland verkozen.  Voor ons zijn deze druktemakers echter te moeilijk om goed op de foto vast te leggen.

Godwits, vividly represented are flying circles everywhere and show us that they are the godwits, the meadow bird of our country. It is not for nothing they were elected as National Symbol of  The Netherlands last November.  However, for us these busybodies are difficult to photograph. 





 Kuifeenden / Tufted ducks.



Grijze kwikstaart / water wagtail.




 Ganzenfamilie in Polder Kattendijksblok.

Geesefamily in Polder Kattendijksblok.






Tureluur / Redshank.



Geknotte wilgen voorzien van mos en nieuwe uitlopers....

Pollarded willows with moss and new shoots....



maar ook heel veel knotwilgen met een prachtige nieuwe groene voorjaarspruik.

but also many willows with a beautiful new green spring wig.



Deze nog jonge blaarkop, is ze geen schoonheid?
Zij wil jullie allemaal de groeten doen vanuit 'Het Groene Hart'.

This still young 'blisterhead', is not she a beauty?
She wants to send you all greetings from 'The Green Heart of Holland'.


Wij waren om ongeveer 10.00 uur weer thuis met 10 km. in de benen, tijd voor koffie op de veranda.
At about 10 o'clock we were back home with 10 kilometers in the legs, time for coffee on the porch.

zaterdag 30 april 2016

IN THE SPOTLIGHTS: AKEBIA QUINATA AND PLEIONE TANGARIRO.


Deze week zet ik de Akebia quinata eens in de schijnwerpers. Deze niet zo alledaagse klimplant bloeit nu volop in de tuin. Eerder stond deze klimplant bij de pergola, maar sinds die tijdens een herfststorm is ingestort, heeft deze Akebia zich met haar ranken in en rondom een oude heesterroos genesteld.

Akebia's komen in het wild voor in China, Japan en Korea. Het is een snelle groeier en de ranken winden zich graag om elkaar heen waardoor een woeste wirwar van twijgen ontstaat. Natuurlijk kun je dit voorkomen door ze direct in goede banen te leiden, maar die netheid daar ontbreekt het mij nu juist aan. Ik houd wel van een beetje wildernis, kunst is om het niet te ver te laten komen, bijvoorbeeld wanneer de Akebia de baas over de roos gaat spelen, zal ik wel ingrijpen.


This week I put the Akebia quinata in the spotlights. This not so ordinary climber is in full bloom now in the garden. In the past this climber was growing over the pergola, but since that collapsed during an autumn storm, this Akebia has its tendrils nestled in and around an old shrub rose.

Akebias are native to Japan, China and Korea.  It is a wild grower and the tendrils like winding around each other, creating a wild tangle of twigs. Of course I can avoid this by training them directly in the right direction, but I just have a lack of that kind of tidyness. I like a bit of a wilderness, trick is not to let it get too far, for instance, if the Akebia will be mastering the rose, I certainly shall intervene. 




Er zijn twee soorten Akebia's, de Akebia quinata en de Akebia trifoliata, en daarvan zijn weer enkele cultivars in cultuur.  In onze tuin staat dus de Akebia quinata met mooie handvormige vijfdelige bladeren. Tijdens, en soms voor, de bladontwikkeling verschijnen de bloemen die een lichte vanillegeur verspreiden.  In eenzelfde tros zie je mannelijke en vrouwelijke bloemen, het is nl. een éénslachtige plant. De vrouwelijke bloemen zijn donkerrood tot paars, de mannelijke bloemen zijn lichtroze en iets kleiner.
Als de zomer warm en zonnig is worden de bloemen gevolgd door worstvormige vruchten, die een purperblauwe kleur hebben. In mijn plant heb ik deze vruchten maar één jaar gezien. De Akebia quinata wordt daarom  hier ook wel schijnaugurk genoemd en in Amerika is de klimmer bekend als 'chocolate vine'.


There are two varieties, the Akebia quinata and the Akebia trifoliata, and of course some cultivars are grown. In our garden we have the Akebia quinata with pretty handshaped five-part leaves. During, and sometimes before developing new foliage, flowers appear which spread a hint of vanilla scent. In one cluster are male and female flowers, it's a unisexual plant. The female flowers are dark red to purple, the male flowers are pale pink and slightly smaller.
When we have a warm and sunny summer flowers are followed by sausage shaped fruits with a purple blue colour. In my plant I only once saw fruits. In our country this climber is also called 'schijnaugurk' and in America this climber is known as 'chocolate vine'.





Dan gaan we nu naar een heel ander verhaal.  Vorig jaar, op een zondag kwam oudste dochter M. 's avonds bij ons eten nadat ze met de wandelclub een lange wandeling in Gelderland gemaakt had.
Onderweg kwamen ze langs kwekerij De Boschhoeve en hoewel gesloten op zondag, kon je wel plantjes kopen en het geld in een kistje doen. Zij zag daar iets bijzonders voor me en kocht het, waarna ze het kleine plantje voorzichtig het hele eind meegebracht heeft, lopend en in de trein.
Ik vond het natuurlijk leuk en heel lief, maar dacht ook, help, wat is dit nu weer voor een moeilijk geval.

Het was een Pleione tongariro, een aardorchidee.


Then we go to a quite different story. Last year, eldest daughter M. came to have dinner with us on a Sunday evening after a long walk with the walking club in Gelderland.  On the way they passed a nursery, De Boschhoeve, and however closed on Sundays, you could buy plants and put the money in a box. She saw something special for me and bought it, then she brought the tiny plant, first walking and then by train.  Of course it was very nice and sweet of her, but I also thought, help, this will be a challenging case.

It was a Pleione tongariro, an earth orchid.



Natuurlijk direct opgezocht wat ik hier mee aan moest. Het is een dwerg orchideetje uit Tibet. Ze houdt van een half zonnig/warm beschut plekje en moet vorstvrij overwinteren. De bloeitijd is april/mei.  Hoewel je ze in de tuin kunt planten is het handiger om ze als potplant te houden. Als je ze goed verzorgt, d.w.z. droog houden in de winter en voorzichtig beginnen met nevelen en/of water geven in het voorjaar, zal ze je belonen met wonderschone bloemen. Na de bloei af en toe een beetje mest en meer water tot de herfst, dan zul je zien dat ze zich verbazingwekkend snel vermenigvuldigen. Doordat ze eigenlijk maar even mooi zijn tijdens de bloei, worden deze op zich gemakkelijke orchideetjes, vaak na de bloei vergeten en tja, daar houden ze natuurlijk niet van.
Zet potten of schalen vooral niet op de grond, maar op een rek of etagère dat vormt een barrière tegen pissebedden en slakken.

Deze week ontdekte ik tot mijn verrassing in de kas een bloem en meer knoppen in mijn Pleione tongariro, dus kreeg deze aardorchidee even een prominente plek op een tafeltje. Vanmorgen waren er zelfs al twee bloemen open. Dat zijn de leuke dingen voor een tuinvrouw!



Of course I searched immediately for information how to treat this plant. It is a dwarf orchid from Tibet. She loves a half sunny/warm sheltered spot and in winter a frostfree place. Flowering time is April/May. Although you can put this plant in the garden it's more handy to keep it in a pot. If you take good care, i.e. keep them dry in winter and begin carefully misting and watering in spring, the orchid will reward you with beautiful flowers.  After flowering now and then a little gift of fertilizer and more water until autumn, then you will see they multiply amazingly fast. Because they really only are beautiful during flowering, these easy growing orchids are often neglected and yes, that is what they don't like.  Put pots or dishes with these earth orchids especially not on the ground, but on a rack or etagere, which forms a barrier against pill bugs and snails.

This week to my great surprise I discovered in my greenhouse one Pleione tongariro flower and more buds, so this wonderful earth orchid got a prominent spot on a high table.  This morning there were even two flowers.  Those are the fun things for a woman gardener!


zondag 24 april 2016

GEDACHTEN UIT MIJN 'TUIN'-STOEL - THOUGHTS FROM MY 'GARDEN' SEAT.




Afgelopen week had ik totaal geen fut om achter de computer te gaan zitten. Even op de iPad bij de koffie of de lunch, dat was het wel.   Het waren prachtige dagen waarop ik nauwelijks wist waar te beginnen, er is zoveel te doen en te genieten buiten in de tuin, maar ook binnen.  Terwijl ik het liefst buiten bezig ben, had ik last van schoonmaakkriebels. Vooral beneden waar we de hele winter houtkachel stoken, is het geen overbodige luxe om eens grondig met sop in de weer te gaan. Maar de zon lokte me telkens weer naar buiten. Resultaat: er is overal werk in uitvoering, het zal goedkomen al duurt het wel even. Natuurlijk maakte ik wel af en toe foto's tijdens mijn vroege ochtendrondes door de tuin.

Vrijdag dacht ik: "Nu moet ik nodig een blogpost maken", pffft 's avonds ontbrak het me aan energie, ja de jaren gaan tellen.  Zaterdagmiddag om te beginnen foto's gesorteerd, daarna even gekeken waar ik de voorbije jaren in april over schreef.  Dat had ik dus niet moeten doen, in grote lijnen ging het elk jaar over hetzelfde.  Van 2012 tot nu elk jaar over dezelfde bloemen en planten, over het tot leven komen van de natuur, de groei en de bloei van het voorjaar, zelfs de foto's waren nauwelijks anders.
Gedeprimeerd sloot ik de computer af, een volgende keer beter.

Vannacht alles even overdacht en zoals je ziet, ik ben er weer.



Last week I had no energy to sit down at the pc, just for a moment looking on my iPad during coffee- or lunchtime, that was it. We had some wonderful days on which I hardly knew where to start, so much to do and to enjoy outside in the garden as well as inside. While I prefer working outdoors, the house was calling, cleaning jitters fell upon me. Especially in our living where the woodstove burned all winter it was not a luxury to give it a good cleaning with soapy water. But the sun was luring me out again and again. Result: everywhere work in progress, anyway I will get ready, it only will take some time.  Of course I took some photos during my early morning round in the garden.

Friday I thought: 'Now I have to make a blogpost', pffft in the evening I lacked the energy, yes years are counting. Saturday afternoon I sorted the photos, then I had a look at my blogposts of former years in April. I should not have done that, largely it was every year the same. From 2012 until this moment about the same flowers and plants, about new growth and so on, even the photos were almost the same.  Depressed I closed the computer, next time better.

Last night, actually very early in the morning I thought it all over and see, I'm here again.




Ik maak mijn huis schoon, de kauwtjes maken, zoals zij al jaren in de duiventil doen, hun nest klaar.

I clean my house, the jackdaws make preparations for their nest in the dovecote.



Vorige jaren stoffeerden ze hun nest met paardenhaar, het paard, genaamd Grandioos, blijft er stoïcijns onder.

Former years they upholstered their nest with horsehair, the horse called Grandiose, remains stoically.



Dit jaar hadden ze een ander plan.  In verband met de schoonmaak had ik de rode koeienhuid die normaal in de kamer ligt buiten op de veranda gehangen.  Prompt begon een kauw er haren uit te trekken.......Wat is de gedachte hierachter: 'Dit is nog handiger, slechts 5 meter bij mijn nest vandaan, naar die paarden moet ik toch nog 10 meter vliegen....'   Na de foto heb ik het 'kleed' toch maar snel weggehaald.

This year they had other plans. For spring cleaning I put the red cow-hide, normally as a carpet in the livingroom, outside on the porch.  Promptly one of the crows began pulling out hairs....... What's the idea behind: 'This is even more convenient, only 5 meters from my nest, flying to those horsebacks is about 10 meters....'.  After the photo I took the 'carpet' immediately inside, you understand.




Perenbomen bloeien wit, naar het gelijknamige boek van Gerbrand Bakker, een aanrader.
Dit is de Gieser Wildeman, F. is gek op stoofpeertjes in de winter. Kon het niet nalaten hier weer een foto van te maken, fenomenaal tegen de egaal blauwe lucht.

Pear trees blossom white, after the book written by Gerbrand Bakker, highly recommended.
This is the Gieser Wildeman, F. loves stewed pears in winter. I could not resist to make another photo, phenomenal against the plain blue sky.



Het ontluikende blad van de Acer pseudoplatanus 'Brilliantissimum' maakt me lyrisch.

The budding leaves of the Acer pseudoplatanus 'Brilliantissimum', make me lyrical.






Ach ik wilde deze keer minderen in foto's en in tekst, maar ik kan het weer niet laten, als ik eenmaal bezig ben, word ik vanzelf enthousiast.

Oh I wanted to reduce this time in photos and in text, but I cannot resist, when I have started I naturally get excited.



Dit ei vond ik in de border, ik stapte er bijna op.  De eend kon haar ei niet meer houden totdat ze bij haar nest was, denk ik. Ik heb het op een buxus gelegd, de volgende dag was het weg. Rovers....

I almost stepped on this egg in the flowerborder. Probably the duck could not keep her egg until she reached her nest. I put the egg on a boxwood, next day it had gone. Raptors....





Mijn ontdekking in de composthoop.........

My discovery in the compost heap......



Zie je dit schattige kleintje?  Vanmorgen zaten we aan het ontbijt in de serre en toen zag ik hem zitten, knabbelend aan de afgeknipte Nepeta.  Er zijn er in elk geval drie en hun ouders, dat is vijf. 's Avonds voordat de zon ondergaat, eten ze gezamenlijk op het gazon, of beter gezegd het grasveld. De kleintjes zijn iets groter dan mijn hand. Als ik in de tuin bezig ben, hoor ik ze soms ritselen tussen de planten of zie ik er een wegrennen. Ze hebben ook al aan mijn uitgeplante Lathyrussen geknabbeld. F. heeft er nu gaas omheen gezet. 


Do you see this cute little one? When we had our breakfast in the conservatory this morning I saw the bunny nibbling on the Nepetas. There are three of them and their parents, that makes five (may be there are more). In the evening when the sun goes down, they eat together on the lawn. The little ones are slightly bigger than my hand. When I'm in the garden, I sometimes hear them crackling between plants or I see them running away. They have already been nibbling at my just planted sweet peas. F. put wire mesh around now. 



Ik vind ze schattig ondanks het feit dat ze mijn halve tuin vernielen.  Hier geldt echter mijn motto:

'Eerst de dieren dan de planten'.


I adore them despite they destroy half my garden. However, here goes my motto:

'First animals, second plants'.




Iedereen een prachtige nieuwe week toegewenst!

A wonderful new week for you all!