SNARF 2002 - 2016

Om maar met de deur in huis te vallen:  Ik ben niet in de stemming om te bloggen.
Afgelopen week was zwaar. Maandagochtend at Snarf nog een restje van zijn eten wat hij zondagavond had laten staan. Maandagavond at hij niet, vreemd, maar het kwam wel eens meer voor. Dinsdagmorgen gewandeld, niet te lang maar hij wilde wel, als altijd.  Ik probeerde hem al enige tijd wat rustiger aan te laten doen, want hij had verschillende ouderdomskwaaltjes, zijn achterhand was zwak, zijn nieren net aan, hij was doof en zijn zicht verslechterde.  Weer thuis, at hij de hele dag niet, maar dronk gelukkig wel en liep zoals gewoonlijk de hele dag achter me aan met speelgoed, 's middags gingen we ook samen nog op bezoek bij mijn moeder. Woensdagochtend was hij sloom, dus direct de dierenarts gebeld voor een afspraak.  Urine getest, bloed afgenomen en meerdere röntgenfoto's gemaakt. Toen kwam de vreselijke aap uit de mouw.  In zijn longen zaten twee tumoren, waarvan één van wel 4 cm groot en uitzaaiingen. Dit was echt het allerlaatste waar ik aan gedacht had, hij gedroeg zich nooit ziek. De laatste week merkte ik wel dat hij af en toe hoestte alsof er een haar in zijn keel zat, maar ook dat slechts een enkele keer per dag. Dit had er echter wel al mee te maken.
Aangezien ik zelf tegen levensverlengende medicaties ben in bepaalde gevallen, hoefde ik het gelukkig niet aan de arts te vragen, zij zei zelf gelijk dat euthanasie in dit geval het beste voor het dier was om lijden te voorkomen. Ik was verblind door verdriet maar we maakten een afspraak voor de volgende middag in Snarf's eigen huis.  25 februari om 16.15 uur is hij rustig ingeslapen in het bijzijn van F, dochter M en ik. Wij hebben hem in de tuin begraven en zullen hem verschrikkelijk missen......

To fall to the point: I'm not in the mood for blogging.
Last week was tough. Mondaymorning Snarf ate the rest of his Sunday night dinner. Monday evening he did not eat, strange, but it happened sometimes. Tuesday morning we had our walk, not too long but he was eager to go, as always.  I was already trying to do him quieter for some time, because he had various old age ailments, his backhand was weak, kidneys weak, he was deaf and had a worse eyesight. Home again he did not eat, but fortunately he drank and was following me all day with his toys, we even visited together my mother in the afternoon. Wednesday morning he was slow so I called immediately the veterinary for an appointment. Urine tested, blood taken and several X-rays were made. Then the horrible monkey came out of the bag.  Two tumors were in his lungs, of which one of 4 cm. and metastasis. This was the very last thing I had thought of, he never behaved ill. The last week I had noticed that he coughed as if there was a hair in his throat, but that only a few times. However, this was already a sign.
As I'm against life-prolonging medications in certain cases, it was fortunately not necessary to ask the vet, she immediately said herself that in this case euthanasia was the best for the animal in order to avoid suffering. I was blinded by grief but we made an appointment for the next afternoon at Snarf's own home.  February 25th at 16.15 hours he has quietly fallen asleep in the company of F., daughter M. and myself.  We buried him in the garden and will miss him terribly......

Voor de laatste keer Snarf, een keuze uit de honderden foto's genomen tijdens zijn leven.

Snarf for the last time, a choice taken from the hundreds of photos taken during his lifetime.

Op Vlieland

Op tafels

To the wedding of daughter C.

With Willemien.

In the snow.

Keeping an eye on the family at Vlieland.

Sigh.......on a table again.

With the grandsons.

On his 6th birthday.

Toys 

With the bronze hare.

Fownhope, Herefordshire

In the church of Hoarwithy.

In Switzerland.

Nice and warm.

Drenthe

At Castle Howard, Yorkshire.

Scarborough.

In the garden of Athelhampton.

Dartmoor

Heeze 

Strabrechter Heide

Texel

Vorige week - Last week

Ik vraag me af of mijn blog zonder Snarf nog wel de moeite waard is, ik zie wel.

I wonder if I can continue my blog without Snarf, I shall see.

ORCHIDEEËN - ORCHIDS

Vandaag laat ik wat foto's zien van een plant waarvan mijn hart bepaald niet sneller gaat kloppen, laat staan dat het een slag overslaat. Het is de tropische orchidee; met opzet vermeld ik hierbij 'tropische' want de wilde orchissen die in ons land voorkomen zijn een heel ander verhaal en die ontdek ik graag in moerassige duingebieden.

Eerder heb ik al eens verteld dat wij tussen de kwekerijen wonen, waarvan ook enkele grote orchideeënkwekerijen.  Naast ons woont een gepensioneerde orchideeënkweker, die nu nog op hoge leeftijd in kleine zelfgebouwde kassen het kweken als hobby beoefent.  Elk jaar in december krijg ik een kleine collectie orchideeën van hem om de winter bloemrijk door te komen.  In april gaan ze meestal terug naar zijn kassen, die helemaal toegerust zijn om de orchideeën optimaal te laten groeien en bloeien.  Waarom ben ik niet gepassioneerd van de verfijnde schoonheid van de orchidee?  Er is voor mij maar één antwoord:  De meeste soorten blijven zoooo ontzettend lang mooi, na 3 maanden is er soms nauwelijks verschil te zien met toen ze binnenkwamen, dat verveelt vind ik. Dus is het leuk als ze komen in december om vooral de saaie januari en februari fleur te geven, maar ook weer goed als ze teruggaan als de lente begint. In hun speciale kassen hebben ze toch betere kansen op herbloei en worden ze weer vermeerderd.

Today I show you some photos of a plant of which my heart does not beat any faster, let alone misses a beat. It is the tropical orchid; purposely I mention herewith 'tropical'  because the varieties of wild orchids in our country are a total different story and I love to discover them in wet grass dunes.

In former posts I have told that we live between nurseries, among which some large orchid growers. Next to us lives a retired orchid grower who is practicing orchid growing as a hobby in self-built greenhouses. In December each year I get a small collection of orchids to give the winter some colour. Mostly in April the plants go back to the greenhouses, which are the best for orchids growing conditions.  Why I'm not passionated of the delicate beauty of the orchid?  For me there is only one answer: Most varieties are beautiful for a veryyyy long time, after three months there is hardly any difference with the time they came into the house, boring I think. So I love to see them coming in December to give the dull months of January and February beauty in the house, but I also like to see them go back to the greenhouses when spring arrives.  In their special orchidhouses they also have better chances for reflowering and propagating.

Aan de buurman heb ik gevraagd of ik foto's mocht maken in zijn kas en dat vond hij prima. Hieronder volgen dus een aantal foto's van zijn kas vol orchideeën, groot en klein, bloeiend of niet, maar één ding is zeker: Het is een behaaglijk warm paradijsje om heel wat uurtjes van de dag door te brengen.

I asked our neighbour if I could take some pictures in his greenhouse and that was fine. Below a series of photos of his greenhouse full of orchids, small and big, flowering or not, but one thing is certain: It is a comfortably warm paradise to spent many hours a day.

Ik ken wel een aantal namen, maar lang niet allemaal dus ik laat verder alleen maar foto's zien. De foto's zijn door het donkere weer en slechte licht in de kas niet allemaal even goed, maar het geeft wel een beeld van deze bijzondere tropische plek.

I know a number of names, but by far not all so I only show you some photos, which on this dark dull day and bad light are far from perfect, but it does give an image of a special tropical place.

Als je graag over tuinen en planten leest, maar dit een beetje te droge kost vind voor een koude of natte winteravond, kan ik twee spannende boeken over orchideeën aanraden:

1. Orchideeënkoorts van Eric Hansen : Een verhaal over liefde, wellust en merkwaardige mensen.

2. De orchideeëndief van Susan Orlean :  Het verslag van een obsessie - een botanische thriller.

If you love reading about gardens and plants, but you think this too 'dry food' for a cold or wet winter evening, I can recommend two exciting books about orchids:

1. Orchid fever by Eric Hansen : A story about love, lust and curious people.

2. The orchid thief by Susan Orlean: The report of an obsession - a botanical thriller.

Iedereen een kleurrijk weekend toegewenst!

I wish you all a colourful weekend!

ECHTE WINTERS, BESTAAN ZE NOG? - REAL WINTERS, DO THEY STILL EXIST?

Vanmorgen in de tuin  /  This morning in the garden.

Een echte winter? Nee, die hebben we de laatste paar jaar niet meer gehad. Helaas, moet ik zeggen, want sneeuw en ijs prefereer ik veruit boven de druilerige, modderige wintermaanden die we nu hebben.
Vanmorgen zag het er boven verwachting toch nog een beetje winters uit, het had een enkel graadje gevroren, er lag zelfs een flinterdun laagje ijs op de vaart, dat hebben we deze winter nog niet meegemaakt.
Dit in tegenstelling tot afgelopen zondag, het regende de hele dag. Zo kwam het mooi uit dat we die dag hadden uitgekozen om een bezoek te brengen aan de tentoonstelling 'Echte winters' in het prachtige Teylers museum, het oudste museum van Nederland. Na een kop koffie met taart bij vrienden, gingen we met z'n vieren richting Haarlem waar we de wereld van echte winters binnentraden. Gelukkig dat die in onze 19de-eeuwse Nederlandse schilderkunst nog wel bestaan.

De 'Schelfhoutjes' waren hier wel mijn favorieten.  Zoals aangegeven in het museum, was Andreas Schelfhout (1787-1870) een van de meest gevierde en invloedrijke landschapsschilders van zijn tijd. Toen hij merkte dat hij met zijn ijsgezichten meer succes had dan met landschappen of andere onderwerpen, legde hij zich hier op toe.
Schelfhout kon als geen ander een winterse sfeer oproepen: diepzwart spiegelend ijs, ferme schaatssporen. Het grappige is dat hij bewust koos voor genoeglijke momenten bij aangenaam zonnig winterweer, nooit valt er iemand, laat staan dat er iemand door het ijs zakt.  Eigenlijk  wel jammer dit zou de schilderijen meer spanning geven. Door het ijs zakken hoeft niet dat is te eng, maar wel leuk om eens een valpartij op een schilderij te zien, lekker hilarisch.  In het echt gebeurt dat toch ook? Zelf heb ik heel wat smakkers gemaakt, ook met minder prettige gevolgen. Hieruit zul je wel begrijpen dat ik (nog steeds) tamelijk wild ben en niet bang om te vallen, het wordt echter gezien mijn leeftijd wel een keer tijd om op te letten.

De romantische stijl van Schelfhout is geïnspireerd door die van 17de-eeuwse meesters als Ruisdael en Van Goyen.  Zijn winterlandschappen en die van zijn vele leerlingen waren zo populair dat ze al tijdens zijn leven liefkozend 'schelfhoutjes' werden genoemd.

Ice Scene with mill (1856) - Andreas Schelfhout

A real winter? I'm afraid we have not had a real winter the last few years. I'm so sorry to say, because I prefer snow and ice far above the drizzly, muddy wintermonths we have now.
Beyond expectation this morning showed a little bit of winter with temperatures just below zero. There even was a thin layer of ice on the canal in front of our house, the first time this winter.
This is in contrast with last Sunday, when it was raining all day.  So it was nice that we had chosen that day to visit the exhibition 'Real winters' in the beautiful Teylers museum, the oldest museum of our country. After coffee and cake with our friends, we drove together to Haarlem where we entered the world of real winters.  I'm so happy these winters still exist in our 19th-century Dutch paintings.

The 'little Schelfhouts' were my favorites. As described in the museum, Andreas Schelfhout was one of the most celebrated and influential landscape painters of his day. When he noticed that he was having more success with his ice scenes than with landscapes or other subjects, he decided to specialize in this sub-genre.
No one could convey a wintry atmosphere better than Schelfhout: glistening yet-black ice, sharp skating tracks.  I think it's funny that he expressly confined himself to happy scenes, in pleasant sunny winter weather, no one ever stumbles, let alone falls through the ice. Actually a pitty, the paintings should be even more exciting. Falling through the ice is not needed, that's too scary but to see a fall on the ice on a painting must be hilarious. This also happens in real life. I had lots of crashes on the ice, also with unpleasant consequences. From this you will understand that I'm (still) rather wild and not afraid to fall, however, considering my age it's time to be more careful.

Schelfhout's Romantic style was inspired by that of 17th century masters like Ruisdael and Van Goyen. His winterlandscapes and those of his many pupils were so popular that they were affectionately referred to, even during his lifetime, as 'little Schelfhouts'.

Houtsprokkelende mannen bij een duwslede op een bevroren poldervaart (1826) - Andreas Schelfhout.
Dit vond ik het mooiste schilderij van deze speciale tentoonstelling.

Wood gathering men by a push sledge on a frozen polder canal (1826) - Andreas Schelfhout.
Above painting was my favorite on this special winter exhibition.

IJsvermaak, ca. 1905 - Willem Bastiaan Tholen (1860-1931)

Dit is een heel andere stijl maar ook heel plezierig om naar te kijken. Zoals onder het schilderij stond: 'Je gaat bijna meebewegen in het ritme van de schaatsers'. 

This is a totally different style of painting but also very pleasant to look at. As was mentioned under the painting: 'You are almost moving with the rhythme of the skaters'.

Hierboven en onder zijn stukjes uitgelicht uit het grote schilderij Winterlandschap (1837), van Barend Cornelis Koekkoek (1803-1862).
Koekkoek was een van de begaafdste landschapsschilders van zijn tijd.

Above and below are parts of the large painting Winter landscape (1837) of Barend Cornelis Koekkoek (1803-1862).
Koekkoek was one of the most talented landscape painters in his time.

Nadat we niet alleen de 'Echte Winters' schilderijen bezichtigd hadden, maar ook de zalen met de eigen collecties en het gebouw zelf, lunchten we nog gezellig in Haarlem. Na afloop dronken we tot besluit bij onze vrienden op de 'Echte Winters' met een glas Glühwein; tegen de ramen kletterde de regen......

After watching the 'Real Winters' paintings, the halls with own collections and the building, we had a pleasant lunch in Haarlem. We finished this enjoyable day with our friends and a glass of Glühwein on the 'Real Winters'; on the windows the rain clattered.......

Terug naar eigen tuin. Hoe wisselvallig kan het weer zijn. Hoewel er heel veel regen valt de laatste tijd, hebben we tussendoor ook wondermooie dagen met zon én hoge temperaturen of zoals vandaag zon én lagere temperaturen.  Eén ding is een feit, de tuin is nat en zompig. Vanmorgen viel het wel mee door de nachtvorst maar vanmiddag is het weer drassig en sop ik op mijn laarzen door het gras.

Back to own garden. How changeable is the weather. Although we had a lot of rain the last months, we also had wonderful days with sun and high temperatures or like today sun and lower temperatures. One thing is a fact, the garden is wet and muddy. This morning was not so bad by frost but in the afternoon it's soggy again and I'm soaking on my wellies in the grass.

- de regenmeter - 

Van mij mag het nog even zulk weer blijven, maar na donderdag wordt het weer herfstachtig met regelmatig regen en een stevige zuidwestenwind. Ach ja.....de tuin kan wachten.

It should be nice to keep this weather for some time, but after Thursday it will be again like autumn with regular rain and a strong southwest wind. Oh yeah....the garden can wait.