MOOIE WINTERDAGEN BINNEN EN BUITEN - BEAUTIFUL WINTER DAYS IN- AND OUTSIDE

Ze bloeien weer de hyacinten op glas. Toen ik achter in de kelder ging kijken hoe ze er bij stonden, zag ik dat ik iets te laat was. Het gewas was al behoorlijk gegroeid in het donker en ze vertoonden zelfs al knoppen. Blad en knoppen waren echter wit, als witlof.  Er waren 3 witte, 3 blauwe en 3 roze bollen op glas. Nadat ik ze onmiddellijk in de serre had gezet, werden ze binnen enkele dagen groen en kleurden de knoppen. Alleen van de witte hyacinten zijn er 2 mislukt.

Afgelopen week de servieskast weer in blauw veranderd en daar staan de blauwe hyacinten mooi bij.

They are blooming again my hyacinths on glass. When I came to inspect them in the back of the basement I noticed I was slightly late.  The crop was already grown significantly in the dark and showed even buds.  However, leaves and buds were white, like witloof. There were three white, three blue and three pink bulbs on glass. After that I immediately put them in the conservatory, they changed within a few days to green and the buds coloured. Only of the white hyacinths two failed.

Last week I changed the china dresser into blue and the blue hyacinths are lookinhg pretty with all the different blues of my china.

Gisteren hadden we na een lichte nachtvorst een heerlijk frisse ochtendwandeling in het knisperende gras. De hemel kleurde rood tussen de bomen door aan de dijk dus dat moest wel een mooie zonsopgang worden. Het licht veranderde van minuut tot minuut, ik genoot van het schouwspel en Snarf hield zich bezig met het zoeken naar een plastic fles. Hij onthoudt alle plekjes waar mensen, vaak vissers, helaas hun vuilnis hebben achtergelaten en kijkt dan of er een fles tussen zit, dikwijls is dat ook zo.  Ook hardlopers en wielrenners gooien hun waterflesjes zo maar neer i.p.v. ze in de daarvoor bestemde vuilnisbakken te deponeren, dus werk aan de winkel voor Snarf.

Yesterday we had a lovely fresh morning stroll through the crunching grass after a light frost. The sky turned red through the trees on the dike, that must be a beautiful sunrise. The light changed from minute to minute, I enjoyed the spectacle and Snarf kept himself busy searching for plastic bottles. He remembers all spots where people, often fishermen, left their garbage and looks if there is a bottle, there often is.  Also runners and cyclists are throwing their empty waterbottles just down along the way instead of depositing them in the appropriate bins, so work to do for Snarf.

Als ik naar het westen kijk, zie ik een heel ander beeld, alsof het er niet bij hoort, alsof het een andere dag is. Toch ook mooi, het stilleven van een keurig gestapelde berg takken.  In het oosten begint het te dagen, het silhouet van een fietser beweegt zich voort op de dijk.

When I look to the west, I see a very different picture, as if it does not belong to the same day, the same place. Nevertheless also pretty the still life of a neatly stacked heap of branches. In the east it begins to dawn, the silhouette of a cyclist is moving forward on the dike.

Een dun laagje ijs bedekt het water.

A thin layer of ice covers the water.

En hij sluipt aldoor heen en weer......

And he constantly sneaks behind me.....

De kleuren van het licht zijn ook voortdurend aan verandering onderhevig.

The colours of the light are also constantly subject to change.

Eindelijk verschijnt de zon aan de horizon.

Finally the sun appears on the horizon.

Aha, Snarf heeft een fles in het vizier op het paardenpad

Aha, Snarf has a bottle in the visor at the horse track.

en brengt hem naar me toe.....

and brings the bottle to me....

Op deze collage zie je hoe hij zich verstopt achter de boomstam waar hij onderdoor of bovenover gluurt of ik de fles weer naar hem toe gooi.

This collage shows how he is hiding behind the tree trunk where he peeks underneath or over hoping me to throw the bottle to him again.

Thuisgekomen, bakte ik een smeuïge cake van blauwe bessen voor bij de thee, hiervoor probeerde ik een nieuw recept :

50 gr. roomboter
200 gr. blauwe bessen
80 gr. cakemeel
30 gr. suiker
100 gr. yoghurt
2 eieren

Smelt de boter. Meng de eieren, suiker, meel en yoghurt met de gesmolten boter. Lepel er dan voorzichtig de blauwe bessen onder. Doe het beslag in een ingevette bakvorm en zet 20 minuten in een voorverwarmde oven van 180 gr.C.

Home again, I baked a creamy cake with blueberries for tea, I tried a new recipe:

50 gr. butter
200 gr. blueberries
80 gr. cake flour
30 gr. sugar
100 gr. yogurt
2 eggs

Melt the butter. Mix eggs, sugar, flour and yogurt with the melted butter. Gently add the blueberries. Put the batter into a greased baking tin and bake 20 minutes in a preheated oven on 180 degr.C.

Onder het genot van een lekker kopje thee wens ik jullie allen een heel mooi weekend!

While enjoying a nice cup of tea, I wish you all a wonderful weekend!

CIPRESSEN UIT TOSCANE / CYPRESS TREES FROM TUSCANY

Ten eerste bedankt voor alle lieve reacties op mijn vorige post. Hoop vanaf nu weer regelmatiger op jullie blogs te kunnen reageren. Ik ga verder met het onderwerp waarover ik vorige week wilde schrijven: de Toscaanse cipres. 

First, thank you for all sweet comments on my last post. From now on I hope to respond more regularly on your blogposts. I continue with the topic I wanted to write about last week: the Tuscan cypress.

Op één van onze reizen naar Italië bezochten we ook Villa La Petraia dat tussen Sesto Fiorentino en Careggi ligt.  Helaas was de villa zelf op dat moment voor het publiek gesloten maar we bezochten wel de wonderschone Italiaanse tuin. Voorbij de bijgebouwen konden we aan de rechterkant door een poort de tuin binnentreden. Het oude 13de eeuwse herenhuis wat tot de familie Brunelleschi behoorde, werd in de 15de eeuw overgenomen door de Strozzi en in 1530 door de Medici's ingepikt. De uitgestrekte tuin van deze villa is gesitueerd op verschillende niveaus. Het grootste gedeelte bestaat uit een plateau, waarop ook de villa is gesitueerd, evenals de formele fontein. Vanaf dit plateau hebben we een prachtig uitzicht richting Florence.

On one of our travels to Italy we also visited Villa La Petraia situated between Sesto Fiorentino and Careggi.  Unfortunately the villa was closed for public at that moment but we were allowed to visit the beautiful Italian garden.  We passed the outbuildings and could enter the garden on the right side. The old 13th century villa which belonged to the Brunelleschi family, was taken over in the 15th century by the Strozzi and it was seized by the Medicis in 1530. The extensive garden of this villa is situated on different levels. The largest part is made up of a plateau on which the villa is situated, as well as the formal fountain.  From this plateau we have a wonderful view direction Florence.

Uitzicht vanaf Villa La Petraia richting Florence.  Op deze foto zie je her en der groepjes cipressen (Cupressus sempervirens), Toscane staat er om bekend. In het landschap zie deze karakteristieke boom overal. Cipressen staan echter niet alleen symbool voor het Toscaanse landschap, maar ook voor het contact tussen hemel en aarde. Vanwege hun enorme lengte, ze worden soms wel 60 meter hoog, reiken cipressen niet alleen letterlijk naar de hemel, ook figuurlijk vervullen ze deze rol. De Romeinen beschouwden de cipres al als een heilige boom.

View from Villa La Petraia to Florence.  On this photo you see scattered groups of cypressis (Cupressus sempervirens), Toscane is famous for them.  In the countryside you see this characteristic tree anywhere. However, cypresses are not only a symbol for the Tuscan landscape, but also for the contact between heaven and earth. Because of their enormous length, they sometimes grow to 60 meters high, cypresses don't reach only literal to heaven, they also fulfill this role figuratively. The Romans already regarded the cypres as a sacred tree.

- een eigen gezaaide Italiaanse cipres / Italian cypress sown by my own -

Italië zou Italië niet zijn als er niet ook een mythisch verhaal over de cipres te vertellen is. Volgens de Romeinse dichter Ovidius dankt de cipres zijn bestaan aan de jonge herder Cyparissus. Deze herder was zeer gesteld op een mythisch hert waarmee hij een bijzondere band had opgebouwd. Tijdens de jacht werpt Cyparissus zijn speer naar een hert dat in de schaduw ligt te rusten. Wat hij niet heeft gezien, is dat het gedode hert zijn lievelingshert is. Cyparissus is ontroostbaar en smeekt de god Apollo om hem voor eeuwig te laten rouwen. Apollo geeft toe en tovert hem om tot een cipres, zodat hij verlost is van zijn verdriet. Daarmee is deze boom niet alleen een symbool voor de dood, maar ook voor de troost. Dat maakt de aanblik van deze bomen net nog een beetje mooier...

Italy should not be Italy if there is not also a mythical story to tell about the cypress. According to the Roman poet Ovidius the cypress owes his existance to the young shepherd Cyparissus. This shepherd was very fond of a mythical deer with whom he had built up a special bond. During the hunt Cyparissus throws his spear at a deer resting in the shade.  What he has not seen is, that the killed deer is his favourite one. Cyparissus is brokenhearted and he begs the god Apollo to let him grieve forever. Apollo gives in and turns him into a cypress, so he got rid of his grief. With this the cypress is not only a symbol for death, but also for consolation. That makes the sight of these trees even nicer.... 

De boompjes hierboven en onder heb ik zelf gezaaid, van zaaddozen meegebracht van een vakantie in Toscane in de herfst van 2007.  Ik zaaide ze in de zomer van 2008 in potten in de kas en er kwamen heel veel zaailingen op, veel te veel. Een aantal gaf ik weg en ik plantte er twee in de tuin, natuurlijk kon ik geen geschikte plek vinden, wij zijn gewoon uit de tuin gegroeid maar ik denk dat ze op deze plek ons nog wel zullen overleven. In 2011 heb ik ze buiten in de tuin gezet en zoals je ziet groeien ze als kool, nou nee ik moet zeggen als cipressen.

Met dit verhaaltje wil ik zeggen dat het zo leuk is om met een tuin en planten bezig te zijn, niet alleen maar voor het uiterlijk maar veel meer om het doen, het zelf stekken en planten uitproberen en zaden te zaaien die je ergens gevonden of gekocht hebt. Je kunt er eindeloos mee doorgaan en door vallen en opstaan kom je tot de leukste resultaten. 

The trees above I have sown myself from seedpods brought with us from a holiday in Tuscany in autumn 2007. I have sown them in pots in the greenhouse in summer of 2008 and many seedlings appeared, far too many.  I gave them away and planted two in the garden, of course I could not find a right spot, we are just grown out of the garden but I think that they will survive us on this place. In 2011 they went into the garden and as you see they grow very fast, just like an Italian cypress.

With this story I will tell that it's great fun to have a garden, not only for show, but mainly to keep us busy with planting, weeding, making cuttings, sowing seeds you have found or bought. You can go on for ever and by trial and error you come to the best results.

EEN TRIESTE WEEK - A SAD WEEK

Zondagmorgen, het is fris buiten en eindelijk.........na een sombere week met heel veel regen, schijnt de zon bij temperaturen rond het vriespunt. Na mijn wandeling met Snarf  doen we even een rondje tuin, maar de tuin treurt. Tussen de hortensia's staan plassen water, mijn laarzen soppen in het gras, een vroege bloem van een camellia is gevallen op de dikke laag blad van een magnolia. De schoenlappersplanten laten hun kopjes hangen door de plotselinge temperatuurdaling. Als het nu gaat vriezen krijgen de planten het moeilijk, ik hoor ze al zuchten en steunen. Zij houden niet van natte voeten in combinatie met vorst.

Sunday morning, it's cold outside and at last.......after a sad week with lots of rain, the sun is shining at temperatures around freezing point. After my walk with Snarf we do a round in the garden, but the garden is sad too. Between the hydrangeas are pools of water, my boots are dipping in the grass, there is an early flower of a camellia fallen on the thick layer of  magnolia leaves. The bergenias droop their flowerheads by the sudden drop in temperature. When it starts freezing now, plants will get a tough time, I hear them sighing and wiling.  They hate wet feet combined with frost.

Er was één gezellig lichtpuntje afgelopen week, woensdagmorgen kwam onze tuinclub bijeen om nieuwe plannen te smeden voor dit jaar, ons zilveren jubileum want dit jaar bestaan we 25 jaar!
En dan natuurlijk vanmorgen, er bloeide weer een Iris reticulata in de tuin, het derde bloemetje al in twee weken tijd, dat maakt me blij.

There was one light in the darkness last week, on Wednesday morning our gardenclub came together to make new plans for this year, a silver jubilee as we exist 25 year! And then of course this morning, a blue Iris reticulata was blooming in the sunny garden, the third flower in two weeks, that makes me happy.

Voor sommige dingen hebben we wel wat meer kou nodig, zoals de groene luizen die zich te goed doen aan late, of zijn het vroege knoppen van rozen. Ja, die luizen kunnen we missen......

For some things we need more cold, as the green aphids feasting on late, or early rosebuds. Yes, these aphids we can miss......

Intussen ligt Snarf zich al op te warmen en een beetje te soezen bij de houtkachel. Hij begint merkbaar oud te worden. hij wil nog alles en begint de morgen enthousiast maar hij slaapt veel meer en is nu echt stokdoof.  Wellicht is hij ook bedroefd, border collies zijn zeer gevoelige honden, toen er een aantal jaren geleden één van onze poezen dood ging, was hij dagen van slag.  Afgelopen maandag overleed mijn vader, Snarf ging regelmatig mee naar het verpleeghuis en begreep dat er iets niet pluis was. Met de kerst was hij daar voor het laatst en hebben we hem nog opgetild zodat pa hem kon zien, hij vroeg altijd naar Snarf.  Daarna ging het snel achteruit met pa, maar hij wilde zijn 96ste verjaardag op 5 januari nog halen. Dat is hem gelukt, we hebben die dag met z'n allen nog een toost op hem uitgebracht en daar genoot hij zichtbaar van en hij zei het ook, heel bijzonder voor hem.
Op 11 januari overleed hij en afgelopen vrijdag is hij begraven na een lang en goed leven, met enkele moeilijke laatste jaren.  Het was een besloten maar mooie begrafenis, waarbij zijn klompen en een houtsnijwerkje van zijn vroegere hond Max mee begraven werden.

- Dad when he was a young boy on his horse -

In the meantime Snarf is warming up and dozing by the fire. He is getting old but still wants to do everything, starts the morning excited but sleeps more than ever and is now really stone-deaf. Perhaps he is also sad, border collies are high sensitive dogs, when some years ago one of our cats died, he was days upset, like me. Last Monday my father died, Snarf accompanied me regularly to the nursing home and understood there was something wrong. With Christmas Snarf was there for the last time and I lifted him so that dad could see him. My dad quickly deteriorated but he wanted to get his 96th birthday on January 5.  He succeeded, we all celebrated that day to made a toast with him he visibly enjoyed, and also told us, very special for him. On the 11th of January he died and last Friday was his funeral after a long and good life, with some tough last few years. It was a small but fine funeral. His 'klompen' (wooden shoes)  and a woodcarving of his former dog Max went with him.

- with his school friends, he is the tallest on the right -

Hier mijn ouders op hun trouwdag vlak na de oorlog. Volgens mijn moeder was er geen geschikte witte stof voorhanden voor een trouwjurk. Daarom een donkerblauwe jurk van een soort voile met fluwelen kersen erop, die stof hadden ze nog in de kast van voor de oorlog.

Here my parents on their weddingday just after the war. According to my mother she had no white weddingdress because there was no suitable fabric. She wore a navyblue dress with velvet cherries, the fabric was still in the cabinet from before the war.

Pa laat één van zijn koeien drinken voor ze de ring ingaan op een tentoonstelling.

Dad with one of his cows on a cattle show for a drink before going on stage.

Met zijn zestigste kwam hij in de gelegenheid om zijn boerderij te verkopen, er was inmiddels al een gedeelte van het land onteigend door verstedelijking en kreeg hij ruimschoots de tijd voor andere dingen, zoals heel veel reizen, tuinieren en tekenen. Dit tekenen veranderde snel in houtsnijden uit boomstammetjes. En hij heeft heel veel gemaakt........
Dit is de Ark van Noach, die heb ik al enige jaren geleden van hem gekregen en heeft al eens op mijn blog gestaan. Hij heeft er meer dan 100 verschillende dieren bij gemaakt, de ark staat mudvol. Op de eerste verdieping bij de boerderijdieren zie je een hondje met een witte bles, borst en kraag, dat hebben we aan pa meegegeven, samen met de klompen die één van zijn kleinzoons had.

When he was sixty he got the opportunity to sell his farm, in the meantime a part of his land was already expropriated by urbanization and there was suddenly plenty of time to do other things, like traveling over the world, gardening and drawing.  The drawing changed rapidly in woodcarving from tree trunks. And he has made a lot of things.....
This is Noah's ark he gave to me some years ago and was already once on my blog. He made more than 100 different animals, the Ark is brimming. On the first floor you see a dog with a white blaze, chest and collar, this carved dog he took with him in his grave together with the wooden shoes one of his grandsons had. 

Dit is het meest 'foute' stuk wat hij ooit heeft gemaakt, tezamen met een engel voor een kerststal, dat was ook een griezel.  Hij was namelijk heel goed in dieren uitsnijden maar mensen werden altijd een lachertje, de verhoudingen klopten nooit, want wie zou dat nu zijn hierboven....... Dat ben ik........met mijn drie katten en een schaal kattenvoer.  Eén van onze poezen zat altijd in mijn nek. Hoe vinden jullie mijn armen, mijn hoofd, gezicht, haha.   Ja, jullie denken misschien wel dat ik er echt zo uit zie, zou kunnen, jullie kennen me niet.......haha.  Desalniettemin is het één van mijn favoriete stukken en staat het tussen de planten in het raam in de serre.

This is the most 'false' piece my dad ever created, together with an angel for a nativity scene, who also was a creep. He was namely very good in carving animals but not in carving human beings, they always were laughing stock, they were always out of proportions, who do you think that is here above......that's me.....with my three cats and a dish with catfood. One of our cats was always sitting on my neck.  What do you think of my arms, my head, face, haha.  May be you think I look like that, should be possible, you don't know me...... haha.  Nevertheless, this is one of my favorite pieces and stands between the plants on a windowsill in the conservatory. 

My father only a few years ago, he drove a car until he was 93.

Tuinbeelden behoren ook tot mijn collectie.  We zullen hem nooit vergeten, onmogelijk, huis en tuin zijn 'signed all over', zoals ze in antiekwinkels of veilingen zeggen over stukken die niet gesigneerd zijn, maar duidelijk van een bepaalde kunstenaar zijn.  Mijn vader heeft zijn objecten echter altijd gesigneerd met zijn initialen.

Garden ornaments are also in my collection.  We'll never forget him, impossible, home and garden are 'signed all over' as they say in antique shops and auctions about unsigned pieces, but obviously of a certain artist. However, my father always signed his objects with his initials.